ÏÑíÇÝÊ ˜Ï ÇÒ ÍÌÉ Çááå

باز می گردم..

تو مقصدم شدی و جاده،شوق مکث نداشت..

باز می گردم..

تو مقصدم شدی و جاده،شوق مکث نداشت..

مشخصات بلاگ
باز می گردم..

عشقت نه سرسری ست که از سر به در شود..


وَإِن یَکَادُ الَّذِینَ کَفَرُ‌وا لَیُزْلِقُونَکَ بِأَبْصَارِ‌هِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّکْرَ‌ وَیَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ وَمَا هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ‌ لِّلْعَالَمِینَ.
اللهم صل علی محمد و آل محمد.

۳ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «دغدغه» ثبت شده است

یه جمله ای رو این روزا زیاد می شنوم و اونقدر اذیتم میکنه که بابتش پست میذارم
که ان شاءالله به امید خدا یه روزی بیاد قبل از حرف زدن و قبل از تقلید حرفهای دیگران فکر کنیم..آمین

"تو هیچ جای دنیا همچین اتفاقی نمیفته"
میخوام بدونم کسیکه این جمله رو بکار میبره همه جای دنیا رو رفته؟
یا درباره همه جای دنیا به قدر یک پروفسور مطالعه کرده که صاحب نظر باشه؟
یا اگه نقل قول میکنه اونقدر به دانش گوینده ش اطمینان داره که حرفش رو انتشار میده؟؟

یه چیزی تو وجود بعضیامون بد نیست اگه پررنگ تر بشه اونم میهن پرستیه.اینجا این خاک هرجوری که هست و هر ایرادی که داره باید برامون عزیز باشه..چون پاهات روی هر خاکی غیر از این خاک باشه بهت نمیگن خوشبخت،میگن غریب...



به خدا روشن فکری نیست تا هر کی هر حرفی میزنه بگیم خارج فلانه ما فلانیم..
کسیکه این جمله رو به کار میبره اتفاقا کم دانشی خودش رو به من اثبات میکنه
آخه یه ذره از هرچیزی دونستن برای اظهار فضل در تمام زمینه ها کافی نیست.


بابا اینقدر گوش مردم رو با افاضاتمون پر نکنیم.

آهای همونا که خارج آرمانشهرتونه!!
مگه دلت نمیخواد ما هم قد خارج پیشرفت کنیم؟؟پس جای اینکه این حرفهارو تو مغز مردم فرو کنی اولین خریدی که داشتی یه کالای ایرانی بخر.
همین

برای قدرتمندی کشورت ،خاکت ،جایی که توش غریب نیستی کمی خرج کن..


اردیبهشت نوشت

  • اردیبهشت

بدا به حال اونها که سخت ترین کار دنیا براشون فکر کردنه!

وقتی نمیتونیم بافرهنگ باشیم پزش رو ندیم..با پز الکی دادن هیچ جامعه ای  پیشرفت نکرده 

والله سخت نیست فهمیدن اینکه بقیه هم مثل خودمون آدمن و حقی دارن 

والله سخت نیست فهمیدن اینکه با انفجار و دود و آتیش نمیشه سور گرفت 


اردیبهشت نوشت

  • اردیبهشت

حرفهای دوستم درباره مهمونهای عید ذهنم رو به این سمت سوق میده که بگم

بدترین نوع مهمان برای من اون کسیه که بچه ش یا بچه هاش از درودیوار بالا میرن،احیانا چند گوشه خونه خرابکاری میکنن و تو نمیتونی چیزی بگی و مدام مجبوری در حالیکه از عصبانیت کله ت سوت میکشه لبخند بزنی و بگی اشکال نداره خب بچه س  ... و بعد مادر بچه در حالیکه با خونسردی نفرت انگیزی روی مبل ولو شده هراز چند گاهی بچه رو صدا کنه،اونم جوری که معنیش میشه اشکال نداره به خرابکاریت ادامه بده،تا اینکه شبیه تنبیه باشه.

اینم مدل تربیت بیش از 90 درصد بچه های امروزیه

بچه هایی که بهشون اخم نمیکنن مبادا در آینده منزوی و گوشه گیر بشن.

بچه هایی که در مقابل خواسته ها و توقعات رنگ و وارنگشون کوتاه نمیان مبادا حسرت به دل بمونن.

بچه هایی که خوب نیست از لباس و وسایل جدید و کیف و کفش ست کم بیارن اما اگه از ادب کم آوردن اشکال نداره.

بچه هایی که لای دستمال کاغذی بزرگ میشن

بچه هایی که کودکی ندارن و انگار  زندگیشون از 12 سالگی شروع میشه.

بچه هایی که خلاقیت و شکوفایی استعداد و خیال پردازی و ذهنیتهای کودکانه شون خلاصه میشه در کلش آف جهنم.


داریم نسلی رو بزرگ می کنیم که بنظر میاد اتفاقا گوشه گیرترین و افسرده ترین و تنها ترین نسل خواهند بود..

دستمون درد نکنه بابت این همه آینده نگری و این همه عشق مادرانه و دلسوزی پدرانه مون.


اردیبهشت نوشت

  • اردیبهشت