بیچاره آدمهای حسود
هیچگاه به آرامش نمی رسند.
اگر برشان داری بگذاری شان ملکه ا-ن-گ-ل-ی-س هم شوند همیشه غبطه چیزی را می خورند که ندارند
می دانی؟
آدمیم دیگر
مالک تمام دنیا هم که باشیم باز یک چیزهایی را نمی توانیم داشته باشیم
مثلا اینکه نمی توانیم مالک محبت تمام آدمهای دنیا باشیم
نمیتوانیم کاری کنیم که همه دوستمان بدارند و نفهمند درونمان چه خبر است
سر همه را که کلاه بگذاریم و خوب هم که نقش بازی کنیم باز یک عده پیدا می شوند که هم باهوش ترند وهم بصیرتشان بیشتر است..
دشمن آدمهای حسود خودشان هستند.
خودشانند که ذره ذره خودشان را می جوند
خودشانند که روحشان را گاز می گیرند و درد می کشند و گمان می کنند همه مردم دشمنشان هستند مگر آنکه روبرویش می ایستد و چاپلوسی می کند
بیچاره کسی که در بی بصیرتی محض،می خواهد سر همه کلاه بگذارد حتی خودش را..
بیچاره کسی که با دروغ میخواهد خودش را در دل همه جا کند
بیچاره کسی که حتی خودش هم دروغهایش را باور می کند
بیچاره کسیکه میان جمعی آدم نادان تر از خودش زندگی کرده و کسی ندارد از این همه فلاکت رهاییش دهد...


+درد بزرگتر،همنشینی با چنین آدمهایی ست...

+تو حیفی!!!!!...برگرد برو پشت کوه در همان قبیله ات زندگی کن ،آدمهای اینجا توان این همه خوشبختی را ندارند!!!!!!!!!!!!

+ خدایا نگاهی..